Door en door en door.

Vanmiddag reed ik samen met mijn vriend door het Vondelpark en ergens naast een boom stonden te twee jongens op de weg. Het waren twee jonge jongens, ik denk dat ze een jaartje of 12 waren, ze hadden stoere kleding aan, een paar goede sneakers en knie- en elleboogbeschermers en op de grond stond een boxje met daaraan een iPod en met drie stokken hadden ze een stuk grond eigen gemaakt. En tussen die drie stokken lieten ze omstebeurt hun break-dance kunsten zien. Ik wenkte naar m’n vriend en zei dat ik even wilde blijven staan om te kijken.  

Wij waren, samen  met drie meisjes die aan de andere kant van de straat stonden, de enige toeschouwers. Een van de meisjes liep naar de jongens toe en gooide wat geld in een pet die de jongens daarvoor neer hadden gelegd,  ‘Jullie zijn echt goed’  riep ze toen ze terug naar haar vriendinnen liep, ‘ thx’  zei een van de jongens terwijl hij buiten adem op z’n hoofd stond en allerlei heftig bewegingen maakte met zijn benen. Ik liep op mijn beurt ook naar de jongens toe en deed ook geld in de pet en het viel me op dat er behalve de 20 cent die het meisje voor mij erin had gedaan er geen geld in zat. Waaruit ik op maakte dat er waarschijnlijk nog niet veel mensen de moeite hadden genomen even te blijven staan en te kijken naar deze jongens.  

We bleven nog even kijken en toen we later verder reden begon ik enthousiast aan mijn vriend te vertellen hoe gaaf ik het vond dat twee jonge jongens die vandaag, voorlopig waarschijnlijk de laatste warme dag, van alles hadden kunnen doen maar ervoor kozen om hun hobby, hun passie, te delen. Mijn vriend zei dat hij het grappig vond dat dat mij zo raakt, en dat de meeste mensen doorrijden zonder er ook maar bij stil te staan. En daar sloeg hij de spijker op z’n kop, want dat klopt.

We gaan maar door en door zonder stil te staan bij wat er om ons heen gebeurt. Zonder stil te staan, niet eens bij de dingen die ons raken, maar om er überhaupt te ontdekken wat ons raakt, wat ons ontroert. Om nog maar te zwijgen over hoeveel van ons stil staan, beseffen en daar dan ook iets mee doen, zoals deze jongens. Ik dacht gelijk aan mijn eigen leven, sta ik genoeg stil bij wat er om me heen gebeurt? Weet ik wat mij raakt, ontroert? En vooral, doe ik daar wat mee? En de mensen om mij heen, jagen die hun dromen na, zijn zij op weg om te worden wie ze willen zijn? Ik kwam tot de conclusie dat ik best tevreden was, ik ben, ook al is het doodeng, mijn dromen aan het verwezenlijken en de mensen om mij heen om wie ik het meest geef zijn dat ook.

Maar toen dacht ik weer aan die pet, waar nu 1 euro 20 in lag en aan alle mensen die aan de jongens voorbij waren gelopen. Zagen die toevallig een droom voorbij komen en waren ze die aan het najagen? Of gingen ze gewoon door en door en door met hun leven?

Passion

When I was told I had to give a speech today I immediately started thinking about all the things my speech could be about. The environment, politics, health care.. All very newsworthy topics, but besides the fact I don’t really know a whole lot about these topics, none of them we’re close to my heart. 

And if there’s something I learned in the past 23 years of my life, in order for me to be persuasive, enthusiastic or inspiring it has to be close to my heart, it has to be something I’m passionate about. 

Which brings me to the following.  I was born in a small village in Utrecht named Doorn. My parents were very young when they had me and money was always tight. Doorn was a village in which all the kids played hockey, all the girls wore those heinous Oilily scarf’s and the all the boys wore Ralph Lauren polo’s with their collar up. Needless to say, with money being tight I didn’t quite dress like this. Which I dreaded, because to me it seemed essential to fitting in which I really wanted like all other 13 year old girls. Like I said before money was tight, this was because my father had his own business, at the time he didn’t have any schooling qualifying him for what he wanted to do. So instead of getting a job he didn’t need any specific diploma but didn’t love either for he chose the hard way. 

This meant my mother had to work multiple jobs, we never got to go on holiday and I didn’t get to wear that Oilily scarf I so very much longed to wear. 

And at the time I really didn’t understand. Why didn’t he just get a normal job like those other dads? My mom would have to work less hard, we could go on holiday and I would be more like those girls in my class.

Nowadays movies, MTV, celebrities teach us to dream big. I’m not saying you shouldn’t. But realistically we all know where the odds are when 50 cent tells you to get rich or die trying. We live in a time were money, cars, houses, expensive clothes are portrayed as the highest achievable goal. But what is important to keep in mind is that the road to this so called success is longer than the time you get to spend there. So wouldn’t you rather be doing something you’re actually passionate about in stead of always longing for something you might never have? 

My father still owns his own business which, after more than 20 years, has enabled my mother to stop working multiple jobs. How did he do it, starting out with nothing, no savings, no support system and a baby on the way? Passion. He was passionate about what he does. It might have not always been easy but he loved what he did. 

 It also payed for that scarf I keep going on about. But much to my surprise and disappointment it didn’t magically get me accepted. And as Dolly Parton, who is my moms favourite singer, sings in one of her best songs ‘Coat of many Colors’: ‘I didn’t understand it for I felt I was rich, and I told them all the love my momma sewed in every stitch, and I told them all the stories, she told me while she sewed it and how my coat of many colors was worth more than all their clothes’. They might have never got it, but at least I get it now.

So was this the best speech of today? I sure hope not. But I can live with that as long as there is only a slight chance I inspired one of you. Inspired you to find something you’re passionate about. Passion is the best motivator. It’s what keeps you going when it gets rough and when all odds are against you