Vanmiddag reed ik samen met mijn vriend door het Vondelpark en ergens naast een boom stonden te twee jongens op de weg. Het waren twee jonge jongens, ik denk dat ze een jaartje of 12 waren, ze hadden stoere kleding aan, een paar goede sneakers en knie- en elleboogbeschermers en op de grond stond een boxje met daaraan een iPod en met drie stokken hadden ze een stuk grond eigen gemaakt. En tussen die drie stokken lieten ze omstebeurt hun break-dance kunsten zien. Ik wenkte naar m’n vriend en zei dat ik even wilde blijven staan om te kijken.
Wij waren, samen met drie meisjes die aan de andere kant van de straat stonden, de enige toeschouwers. Een van de meisjes liep naar de jongens toe en gooide wat geld in een pet die de jongens daarvoor neer hadden gelegd, ‘Jullie zijn echt goed’ riep ze toen ze terug naar haar vriendinnen liep, ‘ thx’ zei een van de jongens terwijl hij buiten adem op z’n hoofd stond en allerlei heftig bewegingen maakte met zijn benen. Ik liep op mijn beurt ook naar de jongens toe en deed ook geld in de pet en het viel me op dat er behalve de 20 cent die het meisje voor mij erin had gedaan er geen geld in zat. Waaruit ik op maakte dat er waarschijnlijk nog niet veel mensen de moeite hadden genomen even te blijven staan en te kijken naar deze jongens.
We bleven nog even kijken en toen we later verder reden begon ik enthousiast aan mijn vriend te vertellen hoe gaaf ik het vond dat twee jonge jongens die vandaag, voorlopig waarschijnlijk de laatste warme dag, van alles hadden kunnen doen maar ervoor kozen om hun hobby, hun passie, te delen. Mijn vriend zei dat hij het grappig vond dat dat mij zo raakt, en dat de meeste mensen doorrijden zonder er ook maar bij stil te staan. En daar sloeg hij de spijker op z’n kop, want dat klopt.
We gaan maar door en door zonder stil te staan bij wat er om ons heen gebeurt. Zonder stil te staan, niet eens bij de dingen die ons raken, maar om er überhaupt te ontdekken wat ons raakt, wat ons ontroert. Om nog maar te zwijgen over hoeveel van ons stil staan, beseffen en daar dan ook iets mee doen, zoals deze jongens. Ik dacht gelijk aan mijn eigen leven, sta ik genoeg stil bij wat er om me heen gebeurt? Weet ik wat mij raakt, ontroert? En vooral, doe ik daar wat mee? En de mensen om mij heen, jagen die hun dromen na, zijn zij op weg om te worden wie ze willen zijn? Ik kwam tot de conclusie dat ik best tevreden was, ik ben, ook al is het doodeng, mijn dromen aan het verwezenlijken en de mensen om mij heen om wie ik het meest geef zijn dat ook.
Maar toen dacht ik weer aan die pet, waar nu 1 euro 20 in lag en aan alle mensen die aan de jongens voorbij waren gelopen. Zagen die toevallig een droom voorbij komen en waren ze die aan het najagen? Of gingen ze gewoon door en door en door met hun leven?
